นักฟื้นฟูร้านอาหาร และ นักกินจุ เรื่องราวเกี่ยวกับอาหารในหนังสือการ์ตูน

ผมเชื่อว่า หลายคนโตมากับการ์ตูนญี่ปุ่น เด็กผู้ชายรุ่นผม ต้องมี ดาร์ก้อนบอล เซนต์เซย่า ฯลฯ เป็นการ์ตูนเรื่องฮิตสมัยนั้น เด็กผู้หญิงอ่าน คำสาปฟาร์โรห์ ลามู ออร์เรนจ์โรด 

พอตัวเองโตขึ้น การ์ตูนที่อ่านก็น้อยลง แนวเรื่องก็เปลี่ยนไป มีอยู่ 2 ช่วงที่ผมเลิกอ่านไปพักใหญ่ๆ

ช่วงแรกตอนขึ้นม.ปลาย อารมณ์วัยรุ่นพรุ่งพล่าน จีบหญิงสนุกกว่าอ่านการ์ตูน อีกช่วงคือตอนเรียนมหา’ลัยปี 3 ช่วงนั้นง่วนกับการอ่านหนังสือแปล ทั้งนิยายและเรื่องสั้นเข้มข้น ส่วนหนังสือสาระความรู้ต่างๆ ก็หลากหลายประเภท ไม่ว่าจะดาราศาสตร์ ประวัติศาสตร์ สังคม ปรัชญาและศาสนา

ครั้นเรียนจบ ไอ้ที่จะอ่านหนังสือเป็นเล่มๆ ก็น้อยลง ส่วนมากก็จะเป็นแม๊กกาซีน บทความเป็นชิ้นในวารสาร เพราะสั้นและอ่านจบไว ส่วนการ์ตูนก็มีประปรายบ้าง ด้วยความที่มันมีมากเหลือเกินไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นยังไง ผมจึงใช้วิธีเลือกอ่านตามที่เขาวิจารณ์กันว่า “น่าอ่าน ควรอ่าน” ไม่ก็ถามน้องๆ ที่มานั่งในร้านว่าอ่านเรื่องอะไรกัน เนื้อหาเป็นไงบ้าง

แต่มีนักเขียนการ์ตูนอยู่คนหนึ่งที่ผมชื่นชอบเป็นพิเศษ ติดตามผลงานมาตลอดตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้ นักเขียนคนนั้นก็คือ “อาดาจิ มิซึรุ” ทำไมผมถึงชื่นชอบนัก เอาไว้จะเล่ากันต่อไปในภายหน้า หนนี้ขอพูดถึง สุดยอดนักกินจุ และสุดยอดเชฟในตำนาน ก่อนละกัน

“ซูเปอร์กุ๊กกระตุกต่อมอร่อย” และ “สมรภูมิกระเพาะเหล็ก” เป็นการ์ตูนที่เขียนขึ้นด้วยนักเขียนคนเดียวกัน เรื่องแรกเป็นเรื่องของอดีตเชฟจากร้านชื่อดัง ที่ผันตัวเองมาเป็นนักฟื้นฟูร้านอาหารที่ตระเวณไปทั่วญี่ปุ่น เรื่องหลังว่าด้วย หนุ่มพนักงานออฟฟิตที่หันมาเอาดีในอาชีพ “ฟู๊ดไฟเตอร์” นักกินจุที่ให้ความสำคัญกับวิธีการกินที่ถูกต้องไม่หลบหลู่อาหารและความอร่อย

เรื่องแรกนั้น โดดเด่นที่ความสามารถอันเอกอุของตัวเอก ที่สามารถทำอาหารได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ญี่ปุ่นยันตะวันตก ไม่เว้นแม้กระทั่งเบอเกอรี แม้เนื้อเรื่องเมื่ออ่านไปซักสองเล่มจะจับทางได้ แต่ก็ยังสนุกเมื่อได้เห็นวิธีการทำอาหารต่างๆ และการกลับมาสู่จิตวิญญาณของคนทำอาหาร แม้หลายอย่างจะเว่อร์ไปหน่อย(เป็นธรรมดาที่การ์ตูนจะเกินจริง แต่ก็ทำให้มีสีสันไม่จืดชืด) ผมอ่าน “ซูเปอร์กุ๊กกระตุกต่อมอร่อย” แล้ว ก็ชวนให้วางมือจากการชงกาแฟ หันมาเข้าครัว ทดลองทำอาหารทานเองทีเดียว

ส่วน “สมรภูมิกระเพาะเหล็ก” เห็นน้องที่มากินกาแฟที่ร้านอ่าน ก็เลยขอลองอ่านซักเล่ม ปรากฎว่าสนุกเกินคาด เล่มนี้เป็นโลกสมมุติของนักกินจุ ที่ตระเวณแข่งกินจุในร้านต่างๆ จนถึงกับมีการจัดการแข่งขันเป็นเรื่องเป็นราว มีทั้งฝ่ายธรรมะที่ยึดหลักการกินที่ถูกต้อง ไม่ทำลายรสอร่อยของอร่อยชนิดนั้นๆ และฝ่ายอธรรมที่สรรหาวิธีการกินทุกอย่างที่สามารถกินได้เยอะ กินได้ไว เพื่อเป็นผู้ชนะ เช่น การนำสเต๊กมาปั่นกับน้ำแล้วยกซด

เรื่องหลัง แม้จะอ่านเอาสนุก แต่หลายครั้งก็ได้สาระในการกินอาหารชนิดต่างๆ อ่านแล้วก็ชวนให้ไปกินบุฟเฟ่ต์จริงๆ

บางคนอาจมองว่า การ์ตูนเป็นเพียงหนังสือภาพเพื่อความบันเทิง หาสาระไม่ได้ เป็นหนังสือให้เด็กอ่าน แต่ผมขอแย้งเลยว่า ยังมีการ์ตูนอีกหลายเรื่อง ที่ทั้งอ่านเอาสนุกก็ได้แถมยังมีสาระสอดแทรก ลองหาการ์ตูนดีๆ อ่านดูซิครับ  แล้วจะรู้ว่าการหัวเราะ ยิ้ม ครุ่นคิด ไปกับการ์ตูน เป็นความรื่นรมย์ไปอีกแบบ