ผงปรุงรสให้อร่อยและรสอูมามิ

เดี๋ยวนี้เห็นมีโฆษณาผงชูรสและผงปรุงรสกันเยอะจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจผงพวกนี้ แต่ก็ไม่คิดว่า มันจะมาแทนรสของวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารต่างๆ ได้ 100% และก็ไม่อยากคิดเลยว่า ถ้าเราหันไปใช้ผงพวกนี้กันหมด รสของอาหารที่ได้ของแต่ละบ้านแต่ละร้าน ก็คงได้อูมามิอร่อยกันแทบจะไม่ต่างกันเลย

ผมเป็นคนหนึ่งที่จะออกอาการแพ้ผงชูรส ถ้าได้รับในปริมาณที่เยอะเกินไปสำหรับตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องเยอะแค่ไหน แต่อาการที่มีก็จะประมาณ คอแห้ง หิวน้ำ เกิดอาการมึน ง่วงนอน อาการพวกนี้มักจะเกิดกับตัวเองเมื่อไปทานข้าวนอกบ้าน ไม่ได้เป็นทุกครั้ง แต่ก็บ่อยอยู่

ถ้าถามผมว่าผิดไหมที่ใช้ผงปรุงรสต่างๆ ไม่ผิดครับ ผมออกจะเห็นด้วยถ้าเอามาใช้เสริมเพื่อเพิ่มรส ไม่ใช่ใช้แทน ส่วนตัวผมยังเชื่อว่า ถ้าวัตถุดิบดี เครื่องถึง รสชาติที่ได้ของอาหารนั้นสามารถให้รสอร่อยที่ดีได้ แต่ปัจจุบันก็อย่างที่รู้ๆ กันครับ ความขี้เกียจและความสบายเข้ามาครอบงำในชีวิตสมัยใหม่มากขึ้น อีกทั้งวัตถุดิบชั้นดีในการทำอาหารก็ถูกมองข้ามและทำให้ราคามันกระโดดแพงขึ้น

ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนเหนือ ผมขอยกตัวอย่าง “ขนมจีนน้ำเงี้ยว” แล้วกันนะครับ บางท่านอาจจะยังไม่รู้จักน้ำเงี้ยวดีนัก รู้แต่ว่าเป็นน้ำของขนมจีนชนิดหนึ่งที่คนทางเหนือทานกัน ซึ่งแน่นอนแต่ละบ้านแต่ละจังหวัดย่อมต่างกันไปเป็นเรื่องธรรมดาของอาหารการกิน มาเชียงใหม่แรกๆ ผมยังแปลกใจที่น้ำเงี้ยวที่นี้หาร้านที่ใส่ดอกเงี้ยวยากจัง ตอนนั้นแถวบ้านผมที่พะเยาใส่ดอกเงี้ยวกันแทบทุกร้าน (แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้เหมือนกัน ว่ายังใส่กันอยู่ไหม)

ส่วน “ถั่วเน่า” ลิ้นคนสมัยใหม่หรือทางภาคอื่นอาจจะไม่ชอบ เลยทำให้ไม่ค่อยใส่กัน (นี้เป็นเหตุหนึ่งที่ทำให้ถั่วเน่าด้อยคุณภาพลง เพราะถูกมองข้าม) บางร้านแทนที่จะใส่ถั่วเน่าก็ใช้เต้าเจี้ยว สำหรับผมยังไงก็ไม่เหมือนกัน ไม่ใช่รสอร่อยกลมกล่อม(อูมามิ)สำหรับผม บางร้านเลือกที่จะใช้ผงปรุงรส แทนการใส่เครื่องเคราวัตถุดิบให้ครบและถึง

น่าเสียดายครับที่วัตถุดิบในการปรุงอาหารแบบเดิมๆ เริ่มที่จะถูกมองข้าม เด็กรุ่นใหม่ไม่ใคร่จะรู้จัก รู้กันว่า ใส่ หมู ฉึก ฉึก ก็อร่อยเหลือหลายแล้ว