คืนวันศุกร์สัปดาห์ก่อน เปิดทีวีดูรายการ “SME ตีแตก” แบบผ่านๆ สลับกับช่องอื่นเป็นพักๆ ไปสะดุดกับ “ความหวานของน้ำจิ้ม” ของร้านที่มาในรายการ ที่กรรมการติว่าหวานไป
ต่อมาวันอาทิตย์ เผอิญเปิดทีวีไปเจอรายการ “คู่เลิฟตะลอนทัวร์” (ไม่แน่ใจว่าใช่ชื่อรายการนี้หรือเปล่า) ที่พาไปดื่ม “กาแฟขี้ชะมด” แก้วละ 1000 บาท
ก็เลยเกิดความอยากเขียนถึง อะไรคือ “ความอร่อย” โดยส่วนตัว ผมไม่เชื่อว่า “กาแฟขี้ชะมด อร่อยที่สุดในโลก” และไม่เชื่อว่า “รสน้ำจิ้มที่หวานไปนั้น ไม่อร่อย” เพราะมันยังมีเหตุปัจจัยที่ต้องพิจารณาอีก
“กาแฟที่อร่อยที่สุดในโลก ทุกคนที่ได้ดื่มแล้วว่าอร่อยจริงรึ?” แล้วมันอร่อยแบบไหนล่ะ รสชาติเป็นยังไง ทำไมไอ้เจ้ารสแบบนั้นถึงอร่อยที่สุด ผมไม่เชื่อว่า “รสอร่อย” ของแต่ละคนจะเหมือนกัน
เวลาทานผัดกะเพรา บางคนบอกต้องมีรสหวานนำจากหอมใหญ่ บางคนเค็มนำจากซอสผัด บางคนต้องจัดจ้านทั้งเผ็ด เค็ม หวาน บางคนขอกลางๆ จะได้เติมพริกน้ำปลาทีหลัง เพราะชอบกลิ่นและรสของพริกขี้หนู
นี่เอาแค่รสนะครับยังอร่อยต่างกันขนาดนี้ ถ้าไปถึงใบกะเพราที่เลือกใช้เพราะให้กลิ่นต่างกัน หมู ไก่ หรือเนื้อที่ใส่ หั่นเป็นชิ้นหรือสับดีถึงจะอร่อย ผัดแบบแห้งๆ น้ำไม่เยอะ หรือจะผัดแบบน้ำเยอะทานแบบคลุกข้าวไปเลย
ผัดกะเพรา(อาหารที่หลายคนบอกสิ้นคิด เวลาไปทานร้านรถเข็นข้างถนน)ยังอร่อยต่างกันถึงขนาดนี้ ผมว่า อาหารอื่นๆ หรือเครื่องดื่ม ก็คงไม่ต่างกันหรอกครับ เพราะความอร่อยของเราไม่เหมือนกัน
และแม้ว่าความอร่อยของแต่ละคนจะต่างกัน สำหรับผม ความอร่อยของอาหารหรือเครื่องดื่มแต่ละอย่าง ก็ต้องมีมาตรฐานอยู่เช่นกัน เพราะถ้าเราไม่ขีดเส้นมาตรฐานนี้ไว้ คงพูดกันยากครับเรื่องความอร่อย คงเถียงกันหน้าดำหน้าแดงเป็นแน่
เอาไว้ต่อตอนหน้าครับ เดี๋ยวจะยาวเกินไป
